De zon breekt door.. eindelijk!

Super simpele en kindvriendelijke pasta mét ballen! (2)

Eindelijk! We zijn verhuisd. Dit stukje zit ik te typen op mijn terras in de tuin. Depp speelt lekker in zijn badje en Joey is bij opa en oma spelen. Eindelijk, na maanden wachten en een jaar na de verkoop van ons appartement zijn we weer thuis. Eindelijk hébben we weer een thuis. Het was echt een zware tijd, je verkoopt je woning en kan uiteindelijk nergens terecht. Dat is vreselijk. Met name met een kindje van een paar maanden oud. Dat voelt als falen.

Maar nu, nu is het eindelijk achter de rug. We hebben het gered.

Tegelijkertijd ben ik mij ook steeds beter gaan voelen. Beter, niet helemaal ‘normaal’ maar wel beter. Het is soms alleen lastig om te weten wat de oorzaak daarvan is. Er zijn namelijk meerdere factoren die daarin een rol kunnen spelen. Waaronder de verhuizing, het wegvallen van alle angsten, de onzekerheid. Dit is namelijk ons huis. Onbewust heb ik mij daar heel erg veel zorgen over gemaakt.

De tweede factor is dat dit huis ook gewoon echt fantastisch is. Het is echt ons plekje, wij zijn hier thuis. Het is een mooie woning, in een prachtige wijk. Leuke buurt, mooie tuin, heerlijke planten erin het ruikt hier zelf heerlijk. Alles klopt. Het lijkt bijna te mooi om waar te zijn. Omdat ik zo gek ben op dit huis merk ik ook dat ik veel beter mijn huishouden op orde kan houden. Ik wil namelijk niet dat het hier rommelig wordt. (Voor zover dat kan met kleine kinderen natuurlijk.)

Depp gaat nu naar school, hierdoor ben ik meer alleen met Joey en merk ik dat mijn relatie tot haar ook anders wordt. Ik kan zo erg genieten van onze tijd samen. En juist dat doet me beseffen dat ik dat eerst niet zo kon. Dan merk je vooruitgang. Depp geniet ook met volle teugen van school, het is heerlijk om je kleine man dan op te halen. Hij zit vol verhalen over zijn nieuwe vrienden, de meester en wat ze die dag hebben gedaan.

Ook ben ik extra vitamine D gaan slikken en is de zon natuurlijk gaan schijnen. De vogels fluiten en de bloemen bloeien. Mooier kan het toch bijna niet? Iedere dag kijk ik mijn ogen uit en geniet ik bewust van hoe ik mij voel. Dat ik eindelijk weer enthousiast kan zijn over iets. En ook over mijn kinderen, als ik foto’s zie weet ik wel weer hoe ik mij toen voelde. Een soort van plichtmatige liefde, of zorg. Het was vaak zwaar, ik was ongemotiveerd om er het beste van te maken. En nu lijkt het erop dat alles weer goedkomt en dat de kindjes eindelijk een moeder krijgen die echt kan genieten van hen en van het leven samen.

Advertenties

10 gedachten over “De zon breekt door.. eindelijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s